در موزه مقاومت ایران قسمتی به دوران قبل از انقلاب سال ۱۳۵۷اختصاص داده شده است. در دهههای منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، ایران تحت حاکمیت رژیم پهلوی با چالشهای اجتماعی و سیاسی متعددی مواجه بود که نارضایتی عمومی را به همراه داشت.
رژیم پهلوی با استفاده از سازمان اطلاعات و امنیت کشور (ساواک) به سرکوب مخالفان سیاسی میپرداخت. ساواک با دستگیری، شکنجه و اعدام فعالان سیاسی، جوی از ترس و وحشت را در جامعه ایجاد کرده بود. به عنوان مثال، در شهریور ۱۳۵۰، بیش از ۹۰ درصد از کادرها و ۱۰۰ درصد مرکزیت سازمان مجاهدین خلق ایران توسط ساواک دستگیر شدند و بنیانگذاران این سازمان در خرداد ۱۳۵۱ اعدام شدند.
در دوران رژیم پهلوی، فساد در ساختار حکومت بهطور گستردهای ریشه دوانده بود. شاه و نزدیکانش با سوءاستفاده از منابع ملی، ثروتهای هنگفتی را بهدست آورده و در کاخهای مجلل زندگی میکردند، در حالی که بسیاری از مردم در فقر بهسر میبردند. این نابرابریها و فساد سیستماتیک، نارضایتی عمومی را تشدید کرده و زمینهساز اعتراضات گستردهای شد که در نهایت به انقلاب ۱۳۵۷ انجامید. در این دوره، اختلاف طبقاتی به شدت افزایش یافته بود. بخش کوچکی از جامعه از ثروت و رفاه برخوردار بودند، در حالی که اکثریت مردم در فقر به سر میبردند. علاوه بر این، آزادیهای سیاسی و اجتماعی محدود شده بود و هرگونه انتقاد از رژیم با واکنش شدید مواجه میشد
در دوران رژیم پهلوی، بسیاری از مناطق روستایی ایران با فقر گستردهای مواجه بودند و از ابتداییترین حقوق اجتماعی محروم بودند. برنامههای اقتصادی رژیم شاه بهطور نامتوازنی اجرا میشد؛ در حالی که برخی مناطق شهری رشد داشتند، مناطق روستایی از کمبود امکانات، بیسوادی، وضعیت بهداشتی نامناسب و نبود زیرساختهای اساسی رنج میبردند. بر اساس آمار سال ۱۳۵۵، در مناطق روستایی به ازای هر ۱۳,۹۸۸ نفر تنها یک درمانگاه وجود داشت که این تعداد در مناطق شهری به ازای هر ۹,۵۱۸ نفر بود. این توزیع ناعادلانه امکانات بهداشتی نشاندهنده بیتوجهی به مناطق روستایی بود. همچنین، بسیاری از روستاها از نعمت آب آشامیدنی سالم و برق محروم بودند که این امر کیفیت زندگی روستاییان را به سطح چند قرن قبل می رساند. این شرایط سخت، همراه با نبود امکانات آموزشی و بهداشتی، منجر به مهاجرت گسترده روستاییان به شهرها و افزایش حاشیهنشینی در اطراف شهرهای بزرگ شد. این نابرابریها و بیتوجهیها به مناطق روستایی، نارضایتی عمیقی را در بین روستاییان ایجاد کرده بود که یکی از عوامل مؤثر در وقوع انقلاب ۱۳۵۷ محسوب میشود.
نارضایتی عمومی منجر به برگزاری تظاهرات گسترده در سراسر کشور شد. یکی از این رویدادها، تظاهرات ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ در میدان ژاله تهران بود که با سرکوب شدید نیروهای امنیتی مواجه شد و تعداد زیادی از معترضان کشته و زخمی شدند.
بسیاری از نیروهای انقلابی و روشنفکران که نقش مهمی در آگاهیبخشی به مردم داشتند، در زندانهای رژیم پهلوی محبوس بودند. این افراد با وجود فشارها و شکنجهها، به مبارزه خود ادامه داده و به نماد مقاومت در برابر استبداد تبدیل شدند. رژیم پهلوی با اعمال حکومت نظامی، محدودیتهای شدید و استفاده از نیروهای نظامی و امنیتی سعی در سرکوب اعتراضات داشت. با این حال، این اقدامات نتوانست از گسترش نارضایتیها جلوگیری کند و در نهایت به سقوط رژیم منجر شد.
