غرفه ۱۲۰ هزار شهید راه آزادی

قسمتی از موزه مقاومت ایران به ۱۲۰ هزار شهید راه آزادی اختصاص دارد. شهدایی که  بسياری از آنها حتی اسامیشان مشخص نیست و دسته دسته اعدام شده و در گورهای جمعی یا مزارهایی گمنام آرمیده‌اند.

از سال ۱۳۶۰ تاکنون، مقاومت ایران با تقدیم بیش از ۱۲۰ هزار شهید، فصلی پرافتخار از تاریخ مبارزات خود را رقم زده است. این شهدا، که عمدتاً از اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بوده‌اند، نمادی از پایداری و ایستادگی در برابر سرکوب و استبداد رژیم حاکم بر ایران بشمار می‌روند.

در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، تظاهراتی مسالمت‌آمیز با حضور گستردهٔ هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران در تهران برگزار شد. این تظاهرات، که در اعتراض به سرکوب آزادی‌ها ترتیب داده شده بود، با واکنش خشونت‌آمیز نیروهای حکومتی مواجه شد. نیروهای سرکوبگر براساس فرمان شخص خمینی که از رادیو پخش شد با گشودن آتش به روی تظاهرکنندگان، پرده از ماهیت سرکوبگرانهٔ خود برداشتند و نشان دادند که برای حفظ قدرت، از هیچ جنایتی فروگذار نمی‌کنند.

پس از تظاهرات ۳۰ خرداد، رژیم موج گسترده‌ای از اعدام‌ها را علیه اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران آغاز کرد و هزاران نفر در سراسر کشور دستگیر و بدون محاکمهٔ اعدام شدند. رژیم حتی به زنان و دختران نیز رحم نکرد و بسیاری از آنان را به جوخه‌های اعدام سپرد. به‌عنوان نمونه، روزنامهٔ کیهان در فردای ۳۰ خرداد، تصاویر تعدادی از دختران هوادار سازمان مجاهدین که دستگیر شده بودند را منتشر ‌کرد و اعلام ‌نمود که بستگانشان با در دست‌داشتن شناسنامه آنها به دادستانی مراجعه کنند، به عبارت دیگر رژیم دختران جوانی را که حتی نام شان را هم نمی دانست و فقط به جرم فروش نشریه مجاهد در خیابان دستگیر شده بودند را اعدام کرده بود.

در تابستان ۱۳۶۷، رژیم آخوندی دست به جنایتی هولناک زد که به‌عنوان یکی از سیاه‌ترین فصول تاریخ معاصر ایران شناخته می‌شود. طی چند ماه، حدود ۳۰ هزار زندانی سیاسی، که عمدتاً از اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بودند، در زندان‌های مختلف کشور به‌طور دسته‌جمعی اعدام شدند. این قتل‌عام، که با فتوای مستقیم روح‌الله خمینی رهبر وقت رژیم ایران صورت گرفت، نشان‌دهندهٔ عمق وحشی‌گری و بی‌رحمی رژیم در سرکوب مخالفان خود بود.

علاوه بر اعدام‌های گسترده، تعداد قابل‌توجهی از اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران در عملیات‌های مختلف در داخل کشور و مناطق مرزی جان باخته‌اند. این افراد، با ایمان به آرمان آزادی و عدالت، در برابر نیروهای سرکوبگر رژیم ایستادند و جان خود را فدای آینده‌ای روشن برای ایران کردند.

سرکوب و اعدام مخالفان در ایران محدود به دههٔ ۶۰ نیست. رژیم آخوندی در دهه‌های بعد نیز به سرکوب سیستماتیک مخالفان ادامه داده است. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، در تظاهرات و اعتراضات گوناگون در ایران از جمله قیامهای سال ۱۳۹۶و ۱۳۹۸و ۱۴۰۱تعداد قابل توجهی از جوانان ایران بدست نیروهای سرکوبگر رژیم ایران به شهادت رسیدند.

در میان شهدای مقاومت ایران، زنان مبارز، نقش برجسته‌ای داشته‌اند. بسیاری از آنها، با شجاعت و استقامت، در برابر رژیم ایستادند و جان خود را در این راه فدا کردند. اگر چه اعدام و کشتار زنان توسط رژیم آخوندی اوج سبوعیت و بی‌رحمی آنرا به نمایش می‌گذارد اما از سویی برگی زرین از تاریخ مبارزه زن ایرانی علیه ظلم و تبعیض و نابرابریست. زنانی که برای آزادی مردم ایران از همه چیز خود گذشتند و در سخت‌ترین شرایط در مقابل دشمن تسلیم نشده و با فدای خود جانشان مشعل آزادی را فروزان نمودند.

شهدای مقاومت ایران، نشان دادند که آرمان آزادی و عدالت ارزش ایستادگی و فداکاری را دارد. این شهدا، با خون خود، نهال مقاومت را آبیاری کردند و راه را برای نسل‌های آینده هموار ساختند. یاد و خاطرهٔ این قهرمانان همواره در تاریخ ایران زنده است و الهام‌بخش مبارزات آینده برای دستیابی به آزادی و دموکراسی خواهد بود.