موزه مقاومت ایران، یادگار ارزشمندی از تاریخ مقاومت مردم ایران، ریشه در تلاشهای دهه ۰۶ دارد، زمانی که ارگانی در سازمان مجاهدین خلق ایران اقدام به جمعآوری آثار بهجامانده از شهدای مقاومت کرد. این آثار شامل وسایل شخصی شهدا نظیر ساعت، پیراهن، دستسازههای زندانیان، و هدایایی بود که شهدا یا خانوادههای آنها به سازمان ارسال کرده بودند. علاوه بر این، دستنوشتهها و سایر یادگاریهای شهدای مقاومت نیز جمعآوری و نگهداری میشد.
در سال ۳۸۳۱، اولین موزه مقاومت ایران در اشرف 1، واقع در عراق، تأسیس شد. این موزه به محلی برای نمایش آثار جمعآوریشده از شهدا تبدیل شد و بازدیدکنندگان، از جمله خانوادههای شهدایی که از ایران به اشرف میآمدند، از آن استقبال کردند. موزه مقاومت در اشرف 1 به مرکزی برای آشنایی با تاریخ مبارزات مردم ایران و گرامیداشت یاد و خاطره شهدا تبدیل شده بود.
پس از انتقال ساکنین اشرف به کمپ لیبرتی در عراق، علیرغم محدودیتهای شدید لجستیکی و محاصره اعمالشده بر مجاهدین، موزه مقاومت ایران مجدداً در لیبرتی تأسیس شد. این اقدام نشاندهنده عزم و اراده قوی مجاهدین در حفظ یاد و خاطره شهدای مقاومت بود، حتی در شرایط سخت.
در سال ۱۳۷۹ ، پس از انتقال اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران از عراق به آلبانی، موزه مقاومت ایران در اشرف 3 بازگشایی شد. با وجود از دست دادن بسیاری از آثار جمعآوریشده به دلیل بمبارانها در اشرف و لیبرتی و همچنین ممانعت نیروهای عراقی از انتقال کامل وسایل، مجاهدین با تلاش فراوان موفق شدند موزه را دوباره برقرار کنند.
امروز، موزه مقاومت ایران در اشرف۳ نه تنها به نمایش آثار بهجامانده از شهدای مقاومت اختصاص دارد، بلکه محلی زنده برای روایت تاریخ مقاومت، شهادت بازماندگان، و الهامبخشی به نسلهای آینده است. این موزه نشاندهنده استقامت و پایداری نسلی است که در راه آزادی ایران از هیچ تلاشی فروگذار نکردهاند.