مجاهد شهید دکتر محمدصادق اقمشه ؛ پزشکی جوان، مؤمن و مردمی که در ۲۶ سالگی جان خویش را فدای آرمان آزادی و عدالت کرد.
محمدصادق در تهران چشم به جهان گشود و با تلاش و نبوغ علمی، تا مقطع دکترای پزشکی پیش رفت. او نه تنها یک پزشک، که محبوب دلهای بیماران و همکاران در بیمارستانهای دانشگاه تهران بود. اما رسالت او تنها درمان جسم نبود؛ صادق جان و دلش را وقف درمان رنجهای جامعه کرد.
مبارزی در لباس سپید
پیش از انقلاب ۱۳۵۷، صادق در صفوف افشاگران علیه دیکتاتوری سلطنتی حضور داشت. با آغاز قیام مردم، او همزمان که به مداوای مجروحان میپرداخت، به سازماندهی و روشنگری سیاسی نیز اهتمام میورزید. دفاع از حقوق پرسنل بیمارستانها و بیدار کردن وجدانها بخشی از تلاشهای خستگیناپذیر او بود.
آشنایی با آرمانهای سازمان مجاهدین خلق ایران راه او را روشنتر ساخت. پس از انقلاب، بیدرنگ به صفوف امداد پزشکی مجاهدین پیوست تا تخصص پزشکیاش را نه در خدمت قدرتهای ستمگر، بلکه در خدمت خلق محروم و زجرکشیده به کار گیرد.
در تیررس کینهتوزی ارتجاع
رژیم آخوندی از نخستین روزهای استقرار، با چماقداری، سرکوب و خونریزی به مقابله با مردم برخاست. حضور پرشور دکتر صادق در کنار مجاهدین، او را آماج حقد و کین مزدوران قرار داد. اما این جوان پرشور هرگز عقب ننشست. ایمان و خشم انقلابیاش روزبهروز فزونی مییافت و او را به نمادی از مقاومت بدل میکرد.
شهادت، نقطه اوج ایستادگی
در تظاهرات ۳۰خرداد ۱۳۶۰، صادق بار دیگر در کنار مردم ایستاد. جرم او تنها یک چیز بود: امداد به مجروحان تظاهرات ضدارتجاعی. همین کافی بود تا مزدوران رژیم او را بربایند. و سرانجام، در سحرگاه ۱۶مرداد ۱۳۶۰، این پزشک انقلابی با شعارهای «مرگ بر ارتجاع» و «مرگ بر خمینی» به جوخه اعدام سپرده شد.
میراث جاودان
شهادت دکتر محمدصادق اقمشه، نه یک پایان، بلکه آغاز فصلی تازه در حافظه تاریخی ملت ایران است. او با خون خویش سندی دیگر بر جنایتهای رژیم ارتجاعی بهجا گذاشت و نشان داد که راه آزادی با فداکاری و ایستادگی هموار میشود.
