با یاد مجاهد شهید پروانه پیوستگان: سمبل ایمان، آگاهی و فداکاری
مجاهد شهید پروانه پیوستگان در روز هفتم اردیبهشت سال ۱۳۴۱ در تهران دیده به جهان گشود. او در خانوادهای محروم و با وضعیت مالی دشوار رشد یافت و از همان کودکی با رنجهای ناشی از فقر و تبعیض آشنا شد. اما این سختیها نهتنها او را درهم نشکست، بلکه از او دختری آگاه، مسئولیتپذیر و متعهد به ساختن آیندهای بهتر برای مردمش ساخت.
پروانه از همان دوران تحصیل، جزو دانشآموزان ممتاز و کوشا بود. در کنار موفقیتهای درسی، به موضوعات اجتماعی توجه ویژهای نشان میداد و درد و رنج محرومان را در نوشتهها و انشاهای مدرسهاش بازتاب میداد. آرمانهای او از همان نوجوانی با عدالت، آزادی و خدمت به خلق گره خورده بود.
او از دل اسلام بردبار و انقلابی الهام میگرفت، از محمد رسولالله (ص) و علی بن ابیطالب (ع) بهعنوان الگوهایی برای ایستادگی و حقطلبی یاد میکرد. علاقه و ارادتش به مجاهدین خلق، بهویژه پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی ۱۳۵۷، مسیر زندگیاش را بهروشنی ترسیم کرد.
مسیر مبارزه
با شروع مبارزات مردمی علیه دیکتاتوری سلطنتی، پروانه بهطور فعال در تظاهراتها شرکت کرد و در مدرسهاش با تهیه روزنامههای دیواری، آگاهیبخشی به همسالان خود را در پیش گرفت. پس از انقلاب، با پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ایران، فعالیتهای او سازمانیافتهتر و آرمانگرایانهتر شد.
ایمان او به راه مجاهدین چنان عمیق بود که حتی در برابر فشارها، تهمتها و زخمزبانهایی که دیگران نثارش میکردند، هرگز تردیدی در مسیرش پیدا نکرد. او با صبوری و استواری میگفت:
«انسان تا زمانی که زنده است، میتواند خدمت کند.»
شبی که با خدا سخن گفت
در شب پیش از شهادت، پروانه کنار پنجره نشسته بود. وقتی از او پرسیدند چه میکند، پاسخ داد:
«دارم با خدا راز و نیاز میکنم چون فردا او را میبینم.»
و سپس لبخندی زد؛ لبخندی که گویی نشان از آمادگی برای پروازی بیبازگشت و آغوشی باز بهسوی شهادت داشت.
شهادت در تظاهرات ۵ مهر
در صبح ۵ مهر ۱۳۶۰، پروانه به جمع میلیشیاهایی پیوست که در تظاهراتی عظیم، شعار «مرگ بر خمینی» را فریاد میزدند و با دستان خالی در برابر ماشین سرکوب ایستادگی کردند.
پروانه را در همان روز به زندان اوین منتقل کردند و چند ساعت بعد، بیمحاکمه و بیدفاع، تیرباران کردند.
میراث سرخ یک شهید
پروانه پیوستگان، همچون دیگر قهرمانان قیام ۵ مهر – از جمله حسن سرخوش، مسعود شکیبانژاد، سعید صفابخش و زهرا احمدیزاده – جان خود را نثار آزادی کرد. نام این دلیران در تاریخ ایران جاودانه خواهد ماند. آنان با خون خود نوشتند که پیروزی از آن انقلابیون است و رژیمهای پوسیده و ارتجاعی محکوم به زوالاند.
یاد و نام پروانه پیوستگان، این دختر جوان، باایمان و فداکار، همواره سرخ و جاویدان خواهد ماند؛ الگویی برای نسلی که آزادی را نه در شعار، که در خون و فریاد جستوجو میکند.
