در تاریخ پرخون و پرشکوه مردم ایران، نامهایی میدرخشد که نهتنها یادآور رنج و مقاومتاند، بلکه الهامبخش راه آزادی و عدالت برای نسلهای آینده میشوند. یکی از این نامها، مجاهد شهید احمد رحیمی است؛ فرزندی از سلماس، افسر ارتش، و مجاهدی استوار که در قتلعام خونین ۶۷ به دست جلادان خمینی ضدبشر، سرفرازانه بر دار رفت.
آغاز زندگی
احمد رحیمی در سال ۱۳۳۰ در تازهشهر سلماس، در خانوادهای محروم اما شریف به دنیا آمد. تحصیلاتش را تا سیکل ادامه داد و سپس به ارتش پیوست. او بهعنوان ستوانیار توپخانه در لشکر ۶۴ ارومیه خدمت میکرد. از همان آغاز، پاکی، متانت و صمیمیتش در میان همکاران زبانزد بود.
آشنایی با آرمان آزادی
احمد در دوران خدمت در ارتش، از طریق سرگرد علی محبی با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد. این آشنایی نقطه عطفی در زندگی او بود. او به صفوف پرسنل انقلابی ارتش پیوست و از آن پس همه توان و زندگیاش را وقف آرمان آزادی و عدالت کرد. پس از انقلاب ضدسلطنتی و غصب حاکمیت مردم توسط خمینی، احمد همچنان هوادار سازمان باقی ماند و در هستههای انقلابی ارتش فعالیت داشت.
مقاومت و پایداری
با آغاز فاز مسلحانه در سال ۶۰، ارتباط احمد مدتی با سازمان قطع شد. اما او که هرگز از آرمان آزادی دست نکشیده بود، نهایتاً در سال ۶۳ بار دیگر به سازمان وصل شد و فعالیتهایش را از سر گرفت. او در محیط کار و زندگی، با روشنگریهای شجاعانه، خیانتهای خمینی به انقلاب را افشا میکرد و در دل همکارانش امید به آزادی میدمید.
دستگیری و شهادت
در تابستان ۶۷، مأموران سپاه و مزدوران محلی نیمهشب به خانه او یورش بردند، با کیسهای بر سر او را دستگیر و به زندان ارومیه منتقل کردند. شکنجههای قرون وسطایی نتوانست ارادهاش را بشکند. احمد تا آخرین لحظه، سربلند و مقاوم باقی ماند. یک ماه پس از دستگیری، در جریان قتلعام زندانیان سیاسی، همراه هزاران مجاهد دیگر اعدام شد.
عشق مردم و افتضاح جلادان
جلادان که از محبوبیت احمد در میان مردم و پرسنل ارتش آگاه بودند، برای پوشاندن جنایتشان شایعه کردند که او ستون پنجم دشمن بوده است. اما هیچکس این دروغها را باور نکرد. برعکس، یاد احمد و صداقت انقلابیاش در دلها جاودانه شد. پیکر پاک او را پنهانی در پشت دادستانی ارومیه به خاک سپردند.
خانوادهای سراسر مقاومت
راه احمد تنها در او خلاصه نشد. برادر همسرش، مجاهد شهید عباسعلی کوهی، افسر نیروی هوایی پایگاه تبریز، نیز همزمان با او دستگیر و در قتلعام ۶۷ اعدام شد. این خانواده با خون خود، بر کتاب مقاومت مردم ایران فصلی دیگر افزودند.
یادگار راه
شهید احمد رحیمی نمونهای از هزاران دلاور این میهن است که در برابر ظلم ایستادند. او نشان داد که میتوان در سختترین شرایط، میان خیانت و آزادی، راه درست را انتخاب کرد و بر سر آرمان انسانی ایستاد، حتی اگر بهای آن جان باشد.
نام احمد رحیمی، همچون ستارهای در آسمان مقاومت ایران میدرخشد؛ ستارهای که راه آزادی را برای نسلهای آینده روشن میکند.
یادش گرامی باد.